19 Temmuz 2017 Çarşamba

Kendime not:

Hayatta hiç bir zaman büyük konuşmayacaksın derler, ve neyi çok seversen onunla sınanırsın.

Annelik, insanı hiç ona benzemeyen birine dönüştürürken ve hiç girmeyeceği bir yola sürüklerken, sanki uzaklardan izliyorum kendimi.. Doğrularımı, yanlışlarımı, hatalarımı, umutlarımı, hayallerimi, beni ben yapan herşeyi..

Ve ne fakettim ve ardından da çok üzüldüm?

Ben anneyim, İnci Zeynep'in annesiyim.
Onun sahibi değilim!
Evet o benim kızım!
Evet onu en çok ben tanıyorum!
Ve evet her zaman yanındaydım!

Onu doğurmam, büyütmem, yanında olmam beni onun sahibi yapmıyor!

Benim buna hakkım yok,

Onun için en iyi okul, en iyi kurs, en iyi kıyafetler ya da en iyi arkadaşları benim seçmeye hakkım yok!
4 yaşında da olsa, benim kızım da olsa bu onun hayatı!
Mutlu olacağı okulda okumalı,
Mutlu hissedeceği elbiseyi giymeli ya da sevdiği için insanları hayatına almalı.. ve ben de buna fırsat vermeliyim, onu da kendimi de uzaktan izlemeli ve kızımla büyümeliyim.


Hadi bay!